Grudzień 2009 - lotnictwo wojskowe i inne

Lockheed C-130 Hercules – amerykański średni czterosilnikowy wojskowy samolot transportowy o napędzie turbośmigłowym, produkowany przez wytwórnię Lockheed. Od wprowadzenia do służby w grudniu 1956 do chwili obecnej (2006) wyprodukowano ponad 2260 egzemplarzy tej maszyny w 40 wersjach, w którą wyposażone są siły zbrojne ponad 50 krajów świata. W grudniu 2006 C-130 Hercules stał się trzecią maszyną obok B-52 Stratofortress i English Electric Canberra, wykorzystywaną bez przerwy od 50 lat przez siły zbrojne, dla których został zaprojektowany, w tym wypadku Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, będąc jednocześnie najdłużej produkowanym samolotem w historii lotnictwa. Najnowszą aktualnie budowaną wersją Herculesa jest C-130J.

Głównym przeznaczeniem Herculesa jest transport towarów i osób, także rannych na średnich odległościach, co przy zdolności lądowania na nieutwardzonych pasach startowych czyni z niego bardzo uniwersalną maszynę, często przebudowywaną do pełnienia także innych wyspecjalizowanych zadań poczynając od wsparcia powietrznego (AC-130 Spectre), po służbę ratowniczo poszukiwawczą SAR, jako latająca cysterna, samolot rozpoznania meteorologicznego, gaszenia pożarów czy ewakuacji medycznej MEDEVAC.
Wojna koreańska, która wybuchła w czerwcu 1950 roku pokazała, że samoloty transportowe opracowane podczas II wojny światowej takie jak C-119 Flying Boxcar, C-47 Skytrain czy C-46 Commando nie odpowiadają wymaganiom ówczesnego pola walki. Z tego powodu 2 lutego 1951 USAF ogłosiły konkurs na nowy samolot transportowy zapraszając do niego amerykańskie wytwórnie lotnicze Boeing, Douglas, Fairchild, Lockheed, Martin, Chase, Airlifts Inc, North American i Northrop. Nowa maszyna miała przewozić 92 pasażerów lub 64 skoczków spadochronowych na odległość 1100 mil morskich (2037 km), posiadać zdolność startu z krótkich i nieutwardzonych pasów startowych, oraz lotu z trzema silnikami. Wytwórnie Fairchild, North American, Martin i Northrop odmówiły udziału w konkursie, a pozostałe firmy przedstawiły łącznie 9 projektów: Chase i Douglas po trzy, Lockheed dwa, Boeing i Airlifts Inc. po jednym. Ostatecznie zwyciężył jeden z projektów firmy Lockheed oznaczony jako L-206 i 2 lipca 1951 na dostawę maszyn oficjalnie nazwanych Model 82.
W latach 70. zdecydowano się zastąpić Herculesy samolotami o napędzie turboodrzutowym, ale USAF były zadowolone z jego zdolności krótkiego startu i lądowania, dlatego pozostawiono C-130 w produkcji. W latach 80. po raz kolejny planowano zastąpić C-130 inną maszyną, tym razem w ramach projektu AMST (Advanced Medium STOL Transport – zaawansowany średni samolot transportowy STOL), który również nie doczekał się realizacji, dzięki czemu Hercules jest produkowany do dziś.

Najnowszą wersją maszyny jest C-130J Super Hercules, jedyna aktualnie produkowana odmiana Herculesa. Zewnętrznie bardzo podobny do poprzednich wersji jest jednak znacznie przebudowaną konstrukcją. Głównymi różnicami jest zastosowanie nowych silników turbinowych Rolls-Royce Allison AE2100 ze śmigłami o sześciu łopatach zbudowanych z materiałów kompozytowych i o łukowatym kształcie, cyfrowych systemów awionicznych włącznie z wyświetlaczami HUD dla obu pilotów, zredukowaną do dwóch osób załogą, bez nawigatora lub inżyniera pokładowego. Zwiększyła się też znacznie niezawodność maszyn a koszty utrzymania spadły o 27%. C-130J jest dostępny zarówno w wersji o standardowej długości jak i wydłużonej C-130J-30. Użytkowane przez RAF samoloty tej odmiany są oznaczone jako Hercules Mk 5 w wersji standardowej i Hercules Mk 4 w wersji wydłużonej.
Użycie bojowe Herculesów [edytuj]

MC-130 wystrzeliwujący flary.
C-130T Fat Albert startujący z systemem JATOChociaż samolotów C-130 Hercules używa się głównie do zadań transportowych, brały one udział także w kilku operacjach bojowych takich jak Operacja Entebbe w 1976 roku polegająca na odbiciu przez izraelskich komandosów 103 więzionych w porcie lotniczym w Entebbe w Ugandzie pasażerów samolotu porwanego przez terrorystów z Baader-Meinhof. Siły izraelskie w składzie 200 żołnierzy wyposażonych w jeepy i czarnego samochodu Mercedes-Benz przyleciały na lotnisko w Ugandzie na pokładach pięciu Herculesów, bez międzylądowania i tankowania w locie.

W 1965 podczas drugiej wojny kaszmirskiej między Indiami i Pakistanem, wyposażone w Herculesy lotnictwo pakistańskie używało ich po wprowadzeniu niezbędnych modyfikacji jako ciężkich bombowców atakując głównie mosty i skoncentrowane siły hinduskie odnosząc przy tym pewne sukcesy. Siły powietrzne Pakistanu użytkowały samoloty C-130 z najwyżej na świecie położonej bazy lotniczej Skardu jako wsparcia podczas działań na lodowcu Sjaczen.

AC-130 Hercules jest najcięższym i największym samolotem, jaki kiedykolwiek wylądował na lotniskowcu. W listopadzie 1963 roku maszyna tego typu wylądowała na pokładzie lotniskowca USS Forrestal bez pomocy lin hamujących. Chociaż lądowanie przebiegło pomyślnie zdecydowano, że pomysł lądowania tak ciężkich maszyn na pokładach lotniskowców jest zbyt ryzykowny wybierając do roli maszyn zaopatrzenia floty lżejszy C-2 Greyhound.

Odmiana Herculesa MC-130 przenosiła największe konwencjonalne bomby lotnicze BLU-82 i GBU-43/B MOAB, z których pierwsza była używana podczas wojny wietnamskiej do oczyszczania lądowisk dla śmigłowców w dżungli i niszczenia pól minowych. Masa drugiej z bomb jest na tyle duża, że przenoszący ją MC-130 okazał się niepraktyczny i właściwie niezdolny do zadań bojowych.

Najbardziej znanym egzemplarzem Herculesa jest należący do zespołu akrobacyjnego US Navy Blue Angels C-130T Fat Albert, który poza rolą samolotu obsługi technicznej grupy demonstruje podczas pokazów start ze wspomaganiem dodatkowymi silnikami odrzutowymi (JATO).

Fotka z moim, rozpoznawalnym juz "nachylonym " kadrem

Pozdro dla was

RAF Beech 200 King Air

G-FRAT Falcon 20

RAF Rescue The Westland Sea King HAR3

Dzisiejszy przelot C17A GlobemasterIII ZZ174. Lot Ascot 6609 z Incirlik AB do Brize Norton z międzylądowaniem na EGNV. Niestety mgła jak cholera, ale zdjęcie mi się podoba.

Hawk T1 lot Piratw 21

Latał i wariował na wysokości około 5 km. Sorki za jakość, ale ta maszyna to u mnie rzadkość.
Boeing/McDonnell Douglas F-15 Eagle, wielozadaniowy myśliwiec przewagi powietrznej, myśliwiec bombardujący. Konstrukcja całkowicie metalowa z elementami tytanowymi. Napęd: 2 × Pratt & Whitney F100-PW220 lub F100-PW229 turbowentylatorowe o mocy odpowiednio 104,3 kN i 129 kN każdy. Prędkość max.: 2,5 Ma (2667,5 km/h). Uzbrojenie: 1 × działko M61 Vulcan,
kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze AIM-9 , AIM-7 i AIM-120
oraz bomby i KPR powietrze-ziemia.
Użytkownicy:
USA, Izrael, Japonia, Arabia Saudyjska, Korea Płd

Przeleciał też C-17 Globemaster III – ciężki wojskowy samolot transportowy produkowany przez Boeing`a. Wchodzi on w skład wyposażenia USAF, RAF i Royal Australian Air Force, został również zakupiony przez Royal Canadian Air Force. Ma tez być standardowym samolotem transportowym NATO.

Eurocopter EC 135 – lekki śmigłowiec produkowany przez francusko-niemiecką Eurocopter Group.

Prototyp odbył pierwszy lot w pierwszej połowie 1994. Zaprojektowany został z wykorzystaniem doświadczeń zdobytych podczas budowy i eksploatacji popularnych śmigłowców Bölkow Bo 105. W miejsce konwencjonalnego tylnego wirnika wyposażony jest w fenestron, co znacznie zwiększa bezpieczeństwo lądowań w trudnych warunkach. Śmigłowiec jest dostosowany do lotów zarówno w dzień, jak i w nocy, przy złej widoczności i przy jej całkowitym braku jedynie w oparciu o wskazania przyrządów (IFR).

Eurocopter EC 135 jest używany (lub zamówiony) w 23 krajach. W październiku 2007 został rozstrzygnięty przetarg na zakup 23 sztuk tego śmigłowca dla Polskiego Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, mających zastąpić wysłużone, wielozadaniowe Mi-2. Prezentacja śmigłowca odbyła się 10 września na warszawskim lotnisku Babice. Pierwszy egzemplarz trafił do Krakowa w grudniu 2009, pozostałe zamówione maszyny zostaną dostarczone do końca 2010 roku.

Na zdjęciach EC135T o regu G-NESV użytkowany przez Cleveland Police.

ZE370 Westland Sea King HAR3 w drodze na akcję i powrót z akcji.

Trochę historii.
Westland Sea King to brytyjski śmigłowiec - zmodyfikowana wersja licencyjna amerykańskiego śmigłowca Sikorsky SH-3 Sea King, produkowana od 1969 przez firmę Westland Helicopters.
Brytyjski wariant licencyjny śmigłowca H-3 Sea King oblatany został 7 maja 1969. W stosunku do H-3, brytyjskie Sea Kingi posiadają inne jednostki napędowe typu Rolls-Royce Gnome, oraz brytyjską awionikę i w części wersji, wyposażenie do walki przeciwko okrętom podwodnym.
Ostatni Westland Sea King został zbudowany w 1990, łącznie zbudowano ich 330.
Służba brytyjska:

Pierwszą wersją była wersja zwalczania okrętów podwodnych HAS Mk. 1, która weszła na wyposażenie brytyjskiej marynarki wojennej (Royal Navy) w 1969. Podczas kolejnych lat wprowadzano ulepszone wersje przeciwpodwodne HAS Mk.2 (HAS.2), Mk.5 i MK.6. Ostatnie z brytyjskich Sea Kingów ASW zostały wycofane w 2003, zastąpione przez Westland Merlin HM.1. Dalsze wersje są jeszcze w użyciu.

Jedyną brytyjską odmianą transportowo-desantową jest HC.Mk 4, służący do transportu 28 uzbrojonych żołnierzy na odległość 640 km. Używany jest do amfibijnych operacji z okrętów desantowych.

Pierwsze wersje ratunkowo-poszukiwawcze powstały dla lotnictwa norweskiego i marynarki niemieckiej, następnie dla lotnictwa belgijskiego. Od września 1977 śmigłowce w wersji ratunkowo-poszukiwawczej (SAR) Sea King HAR.3 zaczęły wchodzić na wyposażenie RAF w celu zastąpienia Westland Whirlwind HAR10. W 1992 zamówiono 6 ulepszonych śmigłowców HAR3A, z nowszymi systemami elektronicznymi, w celu zastąpienia śmigłowców Westland Wessex. Sea King HAR.3 służy w brytyjskich dywizjonach RAF nr 22 i 202. Również część śmigłowców wersji HAS Mk.5 zostało zmodyfikowanych do roli ratunkowo-poszukiwawczej jako HAR.5.

Po negatywnych doświadczeniach wojny o Falklandy, kiedy okazało się, że brytyjska marynarka wojenna po wycofaniu Fairey Gannet nie ma samolotów wczesnego ostrzegania, dwa śmigłowce Sea King HAS.2 zostały przebudowane na wersję wczesnego ostrzegania AEW.2 (Airborne Early Warning). Wariant ten wszedł do służby w 1985 w 849 dywizjonie FAA. Wprowadzono później wersje AEW.5 i AEW.7, oznaczaną obecnie ASaC.7 (Airborne Surveillance and Area Control). Śmigłowce tej wersji używane są na brytyjskich lotniskowcach.

Służba zagraniczna:

Śmigłowce Westland Sea King były eksportowane do Australii, Belgii, Egiptu, Niemiec, Indii, Norwegii, Pakistanu i Kataru. W odmianie eksportowej znane są też jako Westland Commando.

W Australii Sea Kingi Mk.50 zastąpiły w charakterze śmigłowca przeciwpodwodnego Westland Wessex HAS.31 od 1974. Śmigłowce te przeszły następnie modernizację do standardu Mk.50A. Od 1995, po usunięciu sonarów AQS-13B, głównym ich zadaniem jest transport morski. Podczas pierwszych 5 lat eksploatacji część śmigłowców utracono, głównie z powodów spadku ciśnienia oleju w przekładni głównej.

Wersje:
Sea King HAS.1 - pierwsza wersja zwalczania okrętów podwodnych dla marynarki brytyjskiej Royal Navy
Sea King HAS.2 - ulepszona wersja zwalczania okrętów podwodnych dla Royal Navy.
Sea King AEW.2A - dwa śmigłowce Sea King HAS.2 przebudowane na wersję wczesnego ostrzegania AEW.2
Sea King HAR.3 - wersja ratunkowo-poszukiwawcza dla lotnictwa brytyjskiego (Royal Air Force) (zbudowano 15).
Sea King HAR.3A - ulepszona wersja ratunkowo-poszukiwawcza dla RAF (zbudowano 6)
Sea King HC.4 - wersja transportowo-desantowa dla marynarki brytyjskiej Royal Navy (może transportować 28 żołnierzy, nazywana jest też Westland Commando).
Sea King Mk.41 - odmiana ratunkowo-poszukiwawcza Sea King HAS.1 dla marynarki niemieckiej, zbudowano 23.
Sea King Mk.4X - dwa śmigłowce przeznaczone do prób w ośrodku Royal Aircraft Establishment w Farnborough.
Sea King Mk.42 - odmiana przeciwpodwodna Sea King HAS.1 dla marynarki Indii, zbudowano 12.
Sea King Mk.42A - odmiana przeciwpodwodna Sea King HAS.2 dla Indii, zbudowano 3.
Sea King Mk.42B - wersja przeciwokrętowa dla marynarki Indii.
Sea King Mk.42C - wersja ratunkowo-poszukiwawcza i transportowa dla marynarki Indii.

Norweski Sea King. Widoczna wciągarka na prawej burcie
Sea King Mk.43 - odmiana ratunkowo-poszukiwawcza Sea King HAS.1 dla lotnictwa Norwegii, zbudowano 10.
Sea King Mk.43A - ulepszona odmiana Sea King Mk.43 dla lotnictwa Norwegii.
Sea King Mk.43B - ulepszona odmiana Sea King Mk.43 dla lotnictwa Norwegii.
Commando Mk.1 - wersja transportowo-desantowa dla lotnictwa Egiptu.
Commando Mk.2 - wersja transportowo-desantowa dla lotnictwa Egiptu.
Commando Mk.2A - wersja transportowo-desantowa dla lotnictwa Kataru.
Commando Mk.2B - wersja do transportu VIP-ów dla lotnictwa Egiptu.
Commando Mk.2C - wersja do transportu VIP-ów dla lotnictwa Kataru.
Commando Mk.2E - wersja walki radioelektronicznej dla lotnictwa Egiptu.
Commando Mk.3 - przeciwokrętowa wersja dla lotnictwa Kataru.
Sea King Mk.45 - przeciwokrętowa i przeciwpodwodna odmiana Sea King HAS.1 dla marynarki Pakistanu, zbudowano 6.
Sea King Mk.45A - jeden śmigłowiec Sea King Mk.45A dla marynarki Pakistanu.
Sea King Mk.47 - przeciwpodwodna odmiana Sea King HAS.2 dla marynarki Egiptu, zbudowano 6.

Belgijski Sea King Mk.48
Sea King Mk.48 - wersja ratunkowo-poszukiwawcza dla lotnictwa Belgii, zbudowano 5.
Sea King Mk.50 - wielozadaniowa wersja dla marynarki Australii, zbudowano 10.
Sea King Mk.50A - dwa dalsze śmigłowce dla marynarki Australii.
Sea King Mk.50B - ulepszona wersja wielozadaniowa dla marynarki Australii.
Sea King HAS.5 - ulepszona wersja przeciwpodwodna dla marynarki brytyjskiej Royal Navy, przebudowane następnie na HAR.5.
Sea King HAR.5 - wersja ratunkowo-poszukiwawcza dla marynarki brytyjskiej Royal Navy.
Sea King AEW.5 - trzy śmigłowce HAS.5 przebudowane na wersję wczesnego ostrzegania dla marynarki brytyjskiej Royal Navy.
Sea King HAS.6 - ulepszona wersja przeciwpodwodna dla marynarki brytyjskiej Royal Navy.
Sea King AEW.7 - ulepszona wersja wczesnego ostrzegania dla marynarki brytyjskiej Royal Navy.
Sea King ASaC7 - ulepszona wersja wczesnego ostrzegania dla marynarki brytyjskiej Royal Navy.

Dane techniczne:

Dane wersji HAS.5, inne zbliżone:
Ogólne charakterystyki
masa własna: 6202 kg
masa startowa: 9525 kg
masa startowa maksymalna: 9707 kg
Wymiary:
Długość kadłuba: 16,69 m
Wysokość: 5,13 m
Średnica wirnika: 18,90 m
Napęd: 2 silniki turbinowe Rolls-Royce Gnome H1400-2 o mocy po 1660 KM (1238 kW)
Osiągi:
Prędkość maksymalna: 232 km/h
Pułap praktyczny: 3050 m
Prędkość wznoszenia: do 10,3 m/s
Zasięg: 1230 km